Anlam Arayışları 1

akşamın perdesi iniyor ağır ağır

yaşamın sahnesine

şimdi zaman güne elveda vakti

bu bir merhaba!

elbet biraz da akşamdan geceye

her son için ve her başlangıca gebe anlar

yalnızca baktığın

belki de bıraktığın yere göre rengini alan bir gökyüzü

ne çok şeyi değiştirir kısacık anlar

bulutlar ve rüzgarlar

yaşamak ya da ölmek gibi

bilirsin ki her birinin bir hikayesi var

kim bilir hangi elde hangi kalemde yazılmış

uykuda gibidir insan geçerken zaman

hayalleri vardır ve düşleri , sayıkladığı

aklın alabildiği

gözün görebildiği kadardır elbet gerçekler

görebildiğini gerçek zanneder insan

gerçeği görebildiğini de

bir aldanış ki sürer gider

biter bir gün kumlar kum saatinde

bir hançer yarasıdır oysa gerçekler

acıtır durur ve tüketir tüm zamanı

sararır resimler

sevdiklerini arar gözler

gecenin berduş gölgelerine sığındıkça

kendi hikayesini yeniden yeni'den yazar

okur

ezberler

ve sonra tekrar tekrar anlatır yanlızlığı kendisine

yalnızdır insan

evveli ve sonrasında tek yol arkadaşı

tek dostu yalnızlığıdır

neyi değiştirir ki zaman

sende

bende

bizde

yaşanan bunca acılardan yana

neyi değiştirir ki

bizler böylesine göremezken

kendinden geçmişliğimizi

yaşandı ve bitti demekle biter mi her şey

ya da hiçbir şey , yaşanmadan anlaşılabilir miydi

nefes alıp vermek kendi dünyasında

yaşamaktan sayılabilir miydi

yüreğinle sevmeyi dahi bilmiyorsan

ayrılığa kader denilebilir miydi

paylaşmayı bilmediğin için

açlıktan ölen her insan için

onun kaderi sen miydin yoksa

bilebilir misin

belki de sen yaşatmalıydın o insanı

bu belkide yalnızca senin elindeydi

yaşanamayan nice güzellikleri düşündüğünde

anlayabiliyor musun

nelerin oluşunu engelleyebildiğini

işte bu yüzden alışırsın yalnızlıklara

yaşandı ve bitti deyip geçersin

oysa yaşanası güzel tüm yaşanamamışlıklara

anlayamadan hiç bir şeyi

göremeden

bilemeden ne çevreni ne kendini

çeker gidersin bir gün

senin için hazırlanmış bir veda vaktinde

yaşanmamış ve bitmemiş bir hikaye gibi

olur ya bir gün

bir gülümseyiş

saksıda bir çiçek

bir sıcacık el

ya da yürekten bir sevgiyi verebildiğinde

yaşamın adı konmamış her hangi bir vaktinde

insanlığa ihtiyaç duyan

hiç tanımadığın birisine kendi ellerinle

işte o gün , insan olabildiğin Gün'dür

var oluşunun kendi ellerinle anlamlandığı gün ...

Okuma bilmek , okumayı bilmek anlamına gelmiyorsa , öğrenmeli insan , insan olabilmenin yolunu ...

05 . 05 2015

istanbul