Anlama Alkış

koridorlarım karanlık

sahipsiz bir korkuya yakalanıyorum

adımlarının gölgesiyle avunmayı bıraktım

yıldızlarla zamana ihanet etmekten

hiçbir şeye başımı kaldıramıyorum

sense başka bir göksün

başka bir mevzu tanrının düşünde

ki yeryüzüne bulaşmıyorum...

kesmiyor sensiz bir doğa

bir çalı

bir çoban ezgisi

taş yalnızlığı hatta

anla beni

köpüklü eğlencelerde heder edemem

sana sakladığım denizlerimi

ölsem de bu böyle

süresiz ertelenmişliğim

kalmasam da yankısında tozun

dikenin rüzgarda bıraktığının

çocuğun uykuda

heder edemem anlamımı

anlamımı alkışlıyorum

heder olmadığı için anlamınsız...