Anlamadım Kendimi

önceliklerimi bir rafa kaldırdım

ve tek sonram oldun birden bire

anlamadım kendimi

kimseyle konuşmadan

nasıl olduğunu anlayamadan

kuşkusuzluğuna sığındım

tek yalanım vardı dilimden düşmeyen

yapraklar dökülürdü sen varsan da hayatımda

ellerini ceplerinden çıkarmazsan kıskançlaşırdım

ellerin karanlıkların olamazdı

ruhum ceplerine hapsolamazdı

olurlarımla olurların uyuşamazdı

dudaklarının şarkısızlaşmasında

hayattı hayat sandığın

bilmemek de ayıptı üstelik sevmeyi

yollar gözlerdim olman şart değildi

ben sen olmasan da

sana hazırlanırım gün boyu

gölgeli sota köşelerde öğrenirim üşümeyi

birgün ansızın karşıma çıkacakmışsın gibi