Anlamsız

Gözümü kırpmadığım gecelerden

Kasvetli sabahlara uyandım

Eğer uyanmak denirse

Renksiz boncuklar gibi

İpe dizdiğim senelerden

Bir boncukta bana kalacak sandım

Hiç kalmadı ama neyse?

Küsuratsız sayılar misali anlamsız

Bomboş sıfırlarla yalnız kaldım

Gölgem bile üzerime yürüdü ne hoş

Bir türlü dalamadığım uykularımda

Ağladım zamanlı zamansız

Sırtı dönük bir papatya gördüm umut sandım

Çevirdim kendime fakat boş?

Mahkeme duvarlarını alt ettim

Kapılar yüzüme kapandı

Yüzümden tebessüm eksik olmuyor diye

Yollarımdaki dikenler dümdüz

Hepsini teker teker atlattım

Anlamayanlara sözlerim apayandı

Yine bastılar çelmeyi soruyorum niye?

Yabancı değil aslında kimseye bu kalem

Tüm düşüncelerim onunla dizelere döküldü

Hiç korkmadım onları yazarken

Durmadı elime kalemi aldığımdan beri

Gecelerime karıştı bir elem

O günden beri bütün damarlarım söküldü

İşte böyle acı çekiyorum yaşarken?

Hep bir sızı

Nereye kadar dedim

Yaşadıklarıma başkaldırdım

Gördüm hayallerimde ki sevgiliyi

Sevdim?

Tüm acıları yıldırdım.