Anlasaydin!

İnadına dik duruyor, gökteki kara bulutlar

Ben sensizliği içimde avuttum, keşke kalsaydın.

Ne olur ayıplama! unutturmadı o umutlar

Seni var eden ruhumu, yokluğun ile sarsaydın.

Saklanan birşey var, lal olası dilimin ucunda

Yaklaştıkça küçülen sen,beyaza konmuş son nokta.

Gecede bir gölge kal, hiç yaşanmamış gibi ol da...

Ufuktan gittikçe küçülen, güneş gibi solsaydın.

Herkes biliyor da ruhuma nasıl dokunduğunu

Dile getiremez bu beden nasıl yorulduğumu

Bilirsin aşklar'ın hep o gözlerden okunduğunu

Gündüzler senin olsun, beni gecelere sorsaydın.

Gür saçlarından buket yaptım, yüreğime doladım

Çizdim gözlerini beyaza, bakmaya doyamadım.

Sensizlik bir zindandı nicedir, hayra yoramadım

Keşke sende ben gibi,bu kara sevdaya yansaydın.

Şimdi daha kinli bakıyor, karanlığa korkumuz

Gece yol keser zebaniler, ayrılıyor yolumuz

Birleşmeyen o kalpler de, vedalaşırken sonumuz

Bir son için sona değecek, umutla sarılsaydın.

Bilemezdin, aşk'ın aldatmaktan yana olduğunu

Öpülesi dudaktan, birgün hesap sorulduğunu

Aşkta vade dolar, sevginin kalpte korunduğunu

Yıllar sinemde ateşti, beni birgün anlasaydın.

Yalnızlığın gölgesinde gövdelenen bir hisim ben

Sıcak bir günahın, arsızlığına gülen sisim ben

Ve sensizliğin peşinden haykıran,gülmez hiçim ben

Yalnızlığıma eş, rüyalarıma güneş olsaydın.

Düştün gözlerimden, saydım artık rüyamda bir düş'tün

Aptalca gülümseme, boşluğa atılmış düşüştün

Gökyüzünden kayan yıldız, içimdeki azgın çöküştün

Giderken sormadan; kalbimi de yanında alsaydın.

Çıkabilirim birgün karşına, kimbilir ansızın

Yansın da yüreğin derinden, ızdıraptan sızlasın

Gözler biçaredir bakmasın, o taştan kalbin yansın

Yürüdükçe uzayan yolları, sen hayra yorsaydın.