Anlat

anlat diyorsun bana

kendini anlat...

sevgiyi sevdim en çok, bir de

uçsuz bucaksızlığı,dalgaların köpüğünü,

kırlangıçların telaşını,

annemin sıcacık kucağını,

babamın kocaman kollarını,

şükrederek yediğim ekmeği,

içtiğim suyu,

gül bahçelerinin o eşsiz kokusunu.

en çok yalnızlık öğretti bana

kalabalığın öğretemediğini...

uzak yollar,uzak ufuklar

uzun çöller aldı götürdü beni hep

bir vapur düdüğüne oturup saatlerce ağladım,

sallanan bir mendile senelerce

umutlarımı bağladım.

en çok sustum,

sustukça yaptım

en anlamlı konuşmalarımı..

giden oldum,kalan oldum,

duran,bakakalan,yutkunan oldum,

aldanan oldum küçük bir gülüşe,

dünyaları veren oldum

yanımda yürüyene.

en çok

söylenecekken susulan,

bakılacakken baş çevrilen

tutulacakken kaçırılan

zamana acıdım,

yaşanacakken yaşanmayanda

kaldı hep aklım..

anlat diyorsun bana

kendini anlat...

küçücük bir kız çocuğuyum işte

yüreğinde martılar besleyen

babasının kocaman kollarında

dünyayı gülerek izleyen...