Anlat Bana Sevgili (Görülmüştür Damgalı Mektup)

uzak........ çok uzak bir dünyadan,

çığlık çığlık uzanan

büyülü bir ses duymak,

nefesin kadar dişi

toprak kadar yumuşak

ve sıcak

bir güzelin kollarında uyumak kadar güzel

özgürlüğü solumak..

anlat.......anlat ki bana,

sana ve dostlarıma

veda edip geldiğim

o

güzelim dünyada,

bileyim......... yeşillerim yeşil mi hâla.

ırmaklarım kavgan kadar coşkulu,

ovalarım bin bereket kokulu

ürünleriyle

durmakta mı yerinde..

güzelim...... çooookkk özledim,

özledim günyüzünü....özledim seni,

şarabı,

eti,

ve bir de nuh nebinin

gemisine doldurup her çeşit mahlûkatı

o söylence tufana meydan okuduğu gün

ellerimden alınan

umudu.....hürriyeti..

anlat bana güzelim

doğup ta doya doya büyüyemediğim,

ballı yemişlerini görüp yiyemediğim,

nice canlar adanan

taşına toprağına doyamadığım

o güzel memleketi..

anlat çayda çırayı,

anlat davul zurnayı,

kınalı el ak mendili savurup

çekiyor mu halayı..

geç.....geç harabat faslını,

anlat bana güzelim....anlat işin aslını,

anlat fabirakadan, anlat bacadan,

anlat ki kan uykular ses getirsin geceden..

anlat giysilerinde tozunu taşıdığım,

fosseptik artıklarıyla karılmış çamuruna

bata çıka yürüdüğüm yollardan...

ve denizin içinde suya hasret kuraklığıyla

alın teri öğüten,

ve koynunda kırk yıllık spastik bebek gibi yoksulluğu büyüten

kenar mahallelerden..

ve akşamın altısında bırakarak işini,

ve emeğin masatında bir kat daha bileyip emek oburların köpek dişini

düşüyor mu yollara gecekondu güzelleri..

ve nasırlı elleri

kucaklayıp yoksulluğun yorğunluğunu,

ve taşıyıp ayakları

görünmez açlığını boş bakışlı gözlerin,

doluyor mu vağonlara işçileri bu memleketin..

ne olur anlat bana,

demiri.......kömürü......akaryakıtı,

çağ atlayan ülkemin yol geçmeyen köyünde

çim üstünde kuruyup ekmeğimi pişiren

doğal kokaryakıtı...

ve birde kaderleri kayadan daha katı,

günde beş vakit allah.....aldığına eyvallah diyen,

bir takım elbiseyi on iki sene giyen,

ve sabahın köründe umutsuz bir direncin pençesinde kıvranıp

bin yıllık emeğine karşılık olsun diye

üç ayda bir verilen üç-beş kuruş parayı

alabilmek uğruna

bankaların önünde titreyen emekliyi...

anlat bana yoksulluğun pençesinde yaşayan,

ve sıtmalı çocuklara a-b-c yi öğreten,

ve öğrenme hakları ellerinden alınıp kişiliği çalınan,

ve düşündü.....ve konuştu......diyerek

sakıncalı bulunan

hor görülen

ezilen

yürüyüşü izlenip siciline yazılan

çileli öğretmeni...

biraz da gün ışığı sevdalardan anlatsan....

satı kız'ın murat'ı,

süleymanın kır atı,

ve doksanlık dedemin

"böyyük demirkırat" ı

fukara mı fukara, bahtıkara köylümün geziyor mu dilinde..

ve elinde mertlik bozan demiri,

ayağında postalı

başında poşusuyla

pos abidin geziyor mu dağlarda..

ve bağlarda hazan vurmuş gül gibi

günden güne kuruyan

evde kalmış illetli kız aliye

besler gibi yüreğinde arı duru sevdayı

"heeee...." diyor mu kaderine

taşıyıp içinde ince hastalığını..

eyvah....eyvah, ki eyvah bana...

sana neler sorarım,

dünya döner, ben dururum yerimde.

sanki herşey son gördüğüm şekliyle camdan bir yontu gibi

ışıyor gözlerimde..

öyle ya... döndü dünya...ben büyüdüm güzelim

bir yılda on yaş birden

dört duvarla çevrili bu sonsuz seferimde..

sana yazdıklarıma, ve de sorduklarıma

boş gözlerle bakınıp üzüldüğümü sanma..

sana yemin ederim

"akşam oldu hüzünlendim ben yine"

diye başlayan şarkı,

her gün, her an, her zaman

çan çalsa da içimde,

yaşamaktan yana hiç.... ama hiç yok kederim.

yaşama sevdasının isli çırası değil

yüreğimde tutuşan..

bin yıllık bir canavar....

o canavar yaşıyorken içimde

ben de yaşayacağım..

dilde türkü elde gül kendimi aşacağım..

kekik kokulu dağım,

bahar uykulu bağım,

dumanlı ocağımda

gezip dolaşacağım..

sana kavuşacağım.