Anlatabilsem Sana

Ölümle başbaşa yürüyorum

Yağmura ve güneşe mahcubum

Ve en çok da sana..

Anlatabilsem sana ,gidenlerin türküsünü

Gizleniyorum sıcak bir ekmeğin içine

Yoksulum,tepeden tırnağa

Gecekondu evlerde büyüdü harflerim

Ne zaman şu sokaktan geçsen

Dilsizleşen bir dünya..

Sözcüklerin enkazından çekip çeviriyorum aşk mısralarını

Şiir aniden gelir

Mayıs’ta yağan kar gibi

Güneş çarpması ya da aşk gibi

Gecenin uzun bir yolcusuyum ben..

Şafak bir bomba gibi patladığında

Acılı bir kadın haykırır:

Yaşasın aşk!

Anlatabilsem sana

Savaşı ve barışı ayıran duvarı

Yaşam ve ölüm arasındaki dansı

Ben arafın çocuğuyum

Yaşamın,bir ucundan diğer ucuna geçtim

Anlatabilsem sana

Dostoyevski’nin budalasında ergenliğimi tattığımı

Nietzsche’nin zerdüştünde büyüdüğümü

Anlatabilsem sana delik ceplerimden çamura dökülen bayram harçlığımı

Anlatabilsem sana bir babanın fotoğrafını terli yastıkta eskitmeyi

Anlatabilsem sana,ilk saçımı tarayışımı

Bit kırılmasını ve annemin bu hususta telaşını

Anlatabilsem sana,koca dünyayı sana

Dünya büyük değildi

Belki yüreğim küçüktü

Acılarım için bile yer yok orada

Anlatabilsem sana ,yalnızlığı

Yalnız insanları

Çok daireli ,az duygulu şehirleri

Yum gözlerini ve unut tüm dediklerimi

Anlatabilsem sana unutmayı