Anlatsam Dinler misin?

Sen hiç gecenin yağdığını gördün mü?

Ve gecikmiş bir rüzgârın koşuşunu

Sıradan güne

Işığın uykusuzluğunu

Söylesene ihtiyar!

Anlatsam dinler misin öykümü

-Alır mısın?-

Eskimeyen bir sözün son gülüşüyle

Kurumuş kuyunun çıkrığı gibi hıçkıran

Cefayla ruhumu tavlandıran bu ses

Uçurumların dili...

Yüksekten düşen çavlan

Ve ömrümün bütün karşılığı

İbadetlerle ödenmeyen

Kefareti bir yudum -sevilmek-

Emaneten alınmış boş umut

Boşluğa dönüp akıyor yine

-sil baştan-

Düşüyorum mezbelesine

Senin ise saçların karışık -Bitlis tütünü- parmaklarına yapışık

Kasketinin siperinde bir merhaba ile hüznün kasvetini mi selamlıyor.

Yoksa!

Alnında acılarına yivlenmiş tarihi mi?

- saklanmış hazine haritası gibi buruşuk-

Sardığın sigaradan bir başka tütüyor

-akşam- duman-

Puslu yamaçlara sinen çakal gölgesinden bir dağ irkiliyor

Kayalıklarından yuvarlanan taş suskun yürüyor içimize

Mimiklerimizden tanış birkaç nefes çırpınıyor

Yıkılan biz miyiz yoksa aşklar mı?

Söylesene...

Esaretsiz dünün bir sır olduğunu anladım

-yazgısız inandım-

Rayihası gül

Sesi bülbül

-sevdiğim için-

El etek öpüp ayrıldım

Her uzunun kısası

Veda olur

Geriye kalır burkulan

-iki yürek-

Benim elimde kadeh

Sende şişe

Gözlerimizle ufku yokluyoruz ikimizde

Gelecek mi gün diye...

Yollar yolculuklar

?Yolcu yolunda gerek?

Bir gün ayrılıklar yıkacak bu şehri

Söylemedi deme

İhtiyar...