Anlattıkça Hasret

Hasret,

ah zemheri mevsim...

Ağır ağır inerken içime

is kokan şu yanmış kentin sisi

gelmeyişinin izi kalıyor bileğimde

takındıkça, 24 eksik saatli günleri

ayazı sardığınca

tir tir

avazı çıktığınca

iniltili bir sükût, hasret...

Gözlerimin dokunamadığı yüzüne

yüz defa dokunurken bir yürek

yürek,

doğduğu o köy evinin

tek odalık soba sıcaklığında hâlâ

adını örtünüyor puslu pencere kenarlarında

mazi türküler sıkışıyorken dudaklarıma

uzun bir hikâye ardından

dinlerken, uyuyakaldı yürek

gözleri hâlâ umut

uyurken yastığını ıslatan bir damla çocuk...

Bir vuslat ki özgürlük

durmadan kanat çırpan

hani anlattıkça tebessüm

bazense

kanadı kırıkça bir sızı sırtımda

umurdan

aldırıştan uzak...

Şu sabah kuşları yok mu

onlara sor

görselerdi eskiden

kıskanırlardı sendeki özgürlüğümü

gözlerinin içinde

her vakit çocuk kalan

kendi yüzümü gördüğüm an...