Anne - 10
Annem Zeynep için..
...
dilsiz olmaya geldim
(s)ağır acılara âmâ olmaya...
ah annem, bu kaos anlamıyor beni
düzenimi bozuyor dünyanın dengesizliği
konuşmasam...
sadece susabilir miyim
duymadan / görmeden sevip
dayanabilir miyim yine de
sahi
anlamsızken de anlıyor musun
cümlelerimi / beni
ebruli kederlerimi
bitmeyen hengamelerimi
seviyor musun
en dağınık hallerimi
anne yaz ortasında donuyorum
tir tir titriyor tümcelerim
kendimden geri gelemiyorum
yüklemlerim dağ başına
öznelerim yerin dibine
fiillerim durulmalara koşuyor
hayatımın kamburu çökük
merdivenler / gökyüzüne yükselen
basamak basamak
toprağa inilen / aralıklar
iğdeye yaslanmış 'sandal'dı değil mi
en sevdiğimiz tütsü evimizde gezinen
şimdi bir yanık kokusu var caddelerimde
ciğerlerimi deşen
dinle bak / ağlıyor türkümüz
seni / beni anlatıyor
oyy.. 'Zeynebim'
boşuna mı yağıyor ağıtlarca
gözlerimin feri / can bildiğim
nefesim ...
sen orada acımı canına katarken
ben dönememenin yasını tutuyordum
bir zelzele oldu yerin diplerinden
kutsal ittifaklarıma gölge düşüren
sonra..
sonrası yok anne esasen
sonrası diz boyu yalnızlık
ardınca hüzün
tükenmiş umutların çığlıkları
sahte mutluluk çırpınışları
bir şey buldum sandım
masallarda kaybolduğumda
boşlukmuş anne özet cümle
sona geldim; hiç-lik-miş özüm
manaya soyunmuşluğum; kilit
göbek bağımdan yakalamış vakit
gökkuşağından renk çalarken
yağmurlara tutuldum / ahmak ıslatan
sırılsıklam bir siyaha büründü ruhum
günlerimden yas dökülüyor anne
kahır içmiş bir palyaço gibiyim
ağlarken gülme taklidi yapmak
tek ayak üstünde kılı kırk yarmak
yalandan bozma gerçeklerle
üryanım anne
doğduğum ilk gün gibi / savunmasız
kundaklasana yazgımı / geleceğe
günahlardan (s)aklasana anne
ayağının altındaki cennete
sersene ...
sersene ...
yerlere ...
öyle çok dev var ki / korkuyorum
küçüğüm ben / büyüyemiyorum
fulya/temmuz2011