Anne - 12

'Bir çıtırtı halinde, ölmesin diye hayat

Avucunun içinde, bahçeye

Sokak uyanmadan

Bir gizin içinde öylece duruyorum'

Ş.Erbaş

merhaba anne

sana bir sonbaharın kalbinden yazıyorum

ölgün harflerden gülümsüyorum yine

sen bilemezsin, içinden geçiyorsun diye

içim geçtikçe uyanıyorum hayata

çok erken anne

erken demek için bile...

yaşamakla bitmiyor ağrıyan yanlarım

bir çocuk gibi büyütüyorum içimde bu şiiri

bir kuş gibi besliyorum

görmesem de hissediyorum

sureler dökülüyor yine dudaklarından

kan pıhtısı umutlar biriktiriyorsun

damarlarımdan söküyorsun yorgunluğumu

pes etmeyim diye

biliyorum tüm dermansızlığımı kendine yüklüyorsun

benimse

omuzlarımda tanıdık bir ağrı, seninkine benziyor

bahçelerde çocukluğumsuz sabahlara uyanıyorum

anne her şeyin tadı acı bu aralar

yoruldukça koşuyor, koştukça yoruluyorum

kirpiklerimi tek tek yolmak istiyorum

dökülmesin, örtülmesin üzerine yaşlarımın

iliklerinden taşan özlemler buluyorum

ikimize dair

ağzımın içinde koca bir deniz

büyüdükçe büyüyor

geveledikçe yutuyorum dünyayı

hazmetmek zor

merdivenler uzatıyorum göğe

sarmaşıklardan başka kimseler yok

olmayan gök ve ben söyleşiyoruz

olmayan kuşlar uçuyor içimize

gökyüzü ve ben çok mutluyuz bugün

kimse ölmüyor

kimse gelmiyor

kimse yokken kimse de yok üstelik

hem kuşlar da mutlu

olmayışlarından

tüm dünyayı kucaklayasım geliyor

kimsesiz bir dünyada salyangoz dağıtıyoruz kaldırımlara

kimse ezmiyor

dar kapılardan geçiyorum

her şey yavaş yavaş daralıyor

sokaklar, insanlar, içim...

aralanmış bir pencere bulup sokuluyorum yeniden yaşam kavgasına

gecikmiş olmak zor

tıpkı oyundan atılmaya benziyor mızıkçılar gibi

kahraman hikayeleri dinliyorum kimselerden

içinde kahramanlar bile yok

ben bile inanmıyorum yalanlara artık

kimseler de dinlemiyor

merakla kaldırıyorum pişmanlaşmış tabutları

kimseler kimsesizleşmiş burada da

tabutlaşmış pişmanlıklar ölüm saçıyor

oğlum benden de hevessiz telaşlara

her gün yakasında bir umutsuzlukla düşüyor okul yoluna

çantasında yılgınlıkla dönüyor akşamları

kocaman bir sekizin ağırlığınca yük omuzunda

gözleri parlamıyor bazen

korkuyorum anne, oğullar annelerine mi benziyor heyecanını boşalttığında?

çiçeklerim kaygısız açmak bilmiyor

balıklar yavrulayıp yavrularını yiyor

her şey zoruma gidiyor

duvarlarımda kasvet

gölgelerde olmayan neşeler

üzerime üzerime geliyor

saat sabahın altısı

beklemeler kan revan gözlerimden düşüyor..

kimse olmayan şehirlerden geçiyorum

kimse beni görmüyor

yarım yamalak yaşıyorum hayatı

kordonu boynuma dolanıyor

anlıyorum

kaybetmekle elime hiçbir şey geçmiyor

kimse olmayan rüyama gidiyorum

aklımda uykular söyleşiyor

sessizlik yakamı bırakmayan bir cellat oluveriyor

celladım ve ben koynuna sokulup ninni söylüyoruz seher için

anne

sen bekleme

bu gece de üzerini ben örttüm aşk'ın

fulya/ekim2011