Annem

pamuk elleriyle yüzüme dokunduğunda

acımı unuturur, sevincini paylaşırdı benimle

hasta olduğumda gününü unutur,

gecesini kadar benle uğraşırdı

bazen benim için hiç yatmazdı

ama oda biliyordu ki eli yarama değdiğinde

başka hiç bir şeye ihtiyacım kalmazdı

gözünün önünden azıcık uzaklaşsam

sanki yuvadan ucucak bir kuş gibiymişim gibi gözlerini bana dikerdi

kötülüğümü saklar iyliğimle övünürdü

o aslında tek sırdaşımdı

arkama döndüğümde belkide bıçak yemiyeceğim tek insandı o

o benim ANNEM'di....