Annem Çay Demlemiş Yine

Kuş olsam kanadım borç

Çiçek olsam dalım suç

Durulmuş su gibi hayat çamuru dibinde saklı

Elini yıkasan yüzün kirli kalacak,

Ben daha yola düşmeden

Kovuldum toprağına basmadığım kentlerden

Hiç kimse annem gibi çağırmadı hayatta

Gel yavrum çay demledim

İçelim diye.

Gitmek gerekiyor günü gelince

Hep aynı bahçenin taş duvarıyım

Gücüm yeter kendimi yıkmaya elbet

Tenime tırmanan sarmaşıklar olmasa

Anladım sustukça dilim ağrıyor

Anneme uğrayıp çay içmeliyim.

Bir yolculuk düşlüyorum yine her yanım Ankara

Ne tuz kokulu körfez

Ne taze sabah çayı

Çok İzmirsizim,

Burda her şey mesai tıkır saat şükür akşam

Attığım her adımda

Siliniyor bir önceki ayak izim

Bir akrebin kuyruğunda dönüyor dünya

Yediğin içtiğin değil sadece

Gördüğün duyduğun zehir.

Annem çağırıyor yine

'Çay demledim, gel' diye.

Dönüp dolaşıp aynı kente topluyorum

Dağılmış ömrümün parçalarını

Düşüp kırılmış bir çay bardağını

Kimsenin ayağına batmasın diye

Süpürüyorum

Bir göl gibi susuyorum

İçime birikmiş kor yakıyor artık canımı

Kül istiyorum, kül istiyorum

Ey benim balık pulundan denizi soran kalbim

Biriktiğin yeter artık

Dökül istiyorum.

Düşmedim el uzatmayın

Tamam, belki yürümüyorum ama

Yolumu görüyorum

Yazın ayva kokusu düşmüş gibi aklına

Kalkıp bir çay demliyorum.

Barış Çelimli