Annem Çiçeği

bir gözyaşı şişesi olur herkesin

doldukça boşaldığı bir kara delik

bu yüzden geçtik suyun derininden

kuyular yırtık ve zehirliydi

annem diyorum asıl bir çiçeğin kuruntusudur

ölümü kimseye yakıştıramayan ece

baharı sorsam büyük göç istasyonlarında

insanız kamburumuz dağ sırtı

ah sabahları bu zehir bu kızarmış yürek kokusu

diyorum ki akuatent baskılara uğramışızdır

diyorum ki ağzımızda emziktir Bursa

ama geldin kuytuyla tenindeki avludan

geniş çok geniş bir yaran vardı senin

avcum mahrem yerim tutanaklarda

üç çizikli bir aşk kitaplığı avcum

söylersen kalırsın gösterişiyle ağzının

gotik susmayı sever her heykele annem

diyorum ki yastığına bedesten işlemiştir

ölürken kokusuna düşecektir yavru bir Koza

handa yaşayan çamaşırlarla yıkanarak

birazdan deneyelim mi şehre söylenmeyi

çünkü dilin fundalık biraz da yüksek teras

baş döndüren bir acıdan bakılmaz şehre

zaman beni ilk yaz doğurdu sana gitme

böyle dedi ağzımdaki annem çiçeği

oysa teni hep uykuya tutulan güzel

gidersen ağzın kırılır aynalarda

gidersen kalbin barutun sağrısı

korkumu öldür, kordonumu kes sonra

14.Hasan Bayrı Şiir Yarışması 2.lik Ödülü