Annem Örtsün Üstünü

Bi rutine binmek istemiştim öncesinde

Peronlarındayım bu şehrin,trense gelmemekte

Raylar ortasında sevişelimmi seninle?

Nezaketen de olsa trenler kapar ışıkları...

Derin bi sancıyım dudakların ötesinde

Edepsiz hatıraların olay yerinde parmak izim

Bi ben miyim hakiki yokluğunun cennetinde ?

Bakışmalar savaşında rütbemdi gözlerin

Ve kutla galibiyeti kalbimin deplasmanında

İnanki başbaşayım,sadece yastığım var

Gündüzüm yok , gecem olur kaldırımlar

Kalbim yok olur bakışlarını kaldırınca

Ve bir karıncayım , çölümde tanrı gökyüzü

Görünmez oldu gök yüzünde kapkaraydı her hüzün

Sözün bittiği bir yerde mahsurum ben

Alafranga sevdanın alaturka mahçubu

Gün,gecenin takibinde sırılsıklam

Aşka davetim çocuksu,ellerimde kan

Bebeklerimde gam,dudaklarında sigara tellenir

Odamda terledim,soğuktu,annem örtsün üstümü

Karabasanlarımla oturup iki tek attığımda

Anladım ki onların da benim kadar derdi varmış

Saki zehri sunmuş,elden ele dolaşınca

Balıkçı ölmüş ve balıklar ağlamış

Yokluğunun varlığıyla varolur bu yokluğum

Nedensiz anlaşıldı odaların soğukluğu

Belki yalnızlığım kendi başına mutludur

Tanrı vardır ve yokluğuyla kutludur

Sigaramın güneşlerinde doğan günlerin

Vedası izmarit tadında sis bırak dudaklarımda

Hissiz elvedaların tren peronlarında

Yalan bir sevgi büyüt kalbinin kanatlarında

Aklımın duvarlarındadır harabe tablolar

Kulaklığım zulüm,intihar aletimse kablolar

Korkak hayaletim yalnızlığından korkar

Sahte uçurumlarından ölü bedenler sarkar