Annemin Felsefesi
Aşk üzebiliyor bazen
Bu kadarını biliyorum
Özlemek hakkında...
Çok az şey biliyorum
Saçın, gözlerin, sesin...
Ben birini özleyince,
ağlayacakmışım gibi
Oluyorum...ağlamıyorum
Beklemek mi
Geç kalana kızmadım
Tam ne kadar bekledim
Bilmiyorum
Ama bazı şeyler değişti
Evler, saçlarımın rengi,
Gözlerimin feri, kentler
Önemli değil gerçekten
Sevmek mi
İnsan sevilince mutlu
Oluyor gibi
Sevince kalp burkuluyor
Kalmak mı zor
Gidende mutsuz gibi
Kendime benzetirim
Her gideni...
Unutmak mı
Tam emin olamadım
Mesela,
Bir adını hatırlıyorum
Bir gülüşünü...
Neyi sevmediğini...
Unutulanlar bilir sanki
Gülüşünün ne anlama
Geldiğini...
Bir daha olmayacak
Ne çok hatıra grileşti
İzini kaybettiğim anılar
Koptuğum kişi sayısı kadar
Benim hikayelerim yok
Bir örnek verebiliyorum,
İkincisi zaman aşımına uğruyor
Alnım secdeye değiyince
Tiyatroya ilgili biriydim
Yabancı şarkılarada öyle
Ne biliyorsun deseler hiç
Derim...
Ama yağmurların halinden
Anlarım diyebilirim
Şehire aşık nehiride...
Küfür öğretmediği için
Övündüm babamla
Bunu sorsanız söylerdim...
Kızdığım oldu benimde
Kimse bilmedi...
Annem ne çok bilmiyorum
Derdi...
Bilmiyorum felsefesi iyimiş
Anne