Apartman

bazı şiirler kast eder canına

şairinin...

ve bazı öyküler yaşanmamalı

hiç..

söndürdüm apartman ışıklarını

tek tek

kimse yok

tek tek

aldım intihara meyilli balkonları

oda çıkışlarına tutturdum

kol düğmeleriyle

ki böldüm

bir servi ağacından beddualar alan

kent boşluğu geceyi

ki bilirim

düğmeler çözecektir

dünyanın sarsılmaz düğümlerini

ki bilirim

gözlerinde, ellerinde, kadınlar taşır

o mucize düğmeleri

söndürdüm apartman ışıklarını

tek tek

hiç kimseler burada

tek tek

aldım aşağıya çıkan merdivenleri

bir uçtan bir uca

indirdim yukarıya

tedirgin uzak diyarlar türküsüyle

ki sabahlar

taze ekmek yumuşaklığı kadar

uzak, uzak...

söndürdüm apartman ışıklarını

üç mandalla

balkonumuzda bir şair asılı