Arabesk Fezalar

unutmayı reddeden melanj bir vitraydır mazinin yorgunluğu,

olmayan bir –şimdi-yi yaşamanın boğuculuğu

muhayyel bir istikbalin meçhuliyeti ve umutsuzluğu

hiç sırtımdan inmedi

hep taşıdım bunca durgunluğu

bunca mecalsiz suskunluğu,

omzumda bin yıllık bir sükût mühürlü epigram

sürükledim durdum onca kaygıyı ve huzursuzluğu

zaman, içinden geçen bir bıçak gibi büküldü dizlerimde,

bellavista bir hülya değil artık,

sadece şerâreli ve şeametli bir sükûn,

damdonör bir çaresizlikle sızıyor kanıma yaşamlar

hatırladım yine ah o nevcivan yıllar;

bir gece barok bir fresk kadar kıvrak,

bir sabah rüstik bir isyan gibi pürüzlü,

vitrinimde ışıltılara meftun piyerolar,

kontursuz resimlerde sıkışmış madonnalar

gülmeyi unuttuğum dudaklarda çatlamış cumbalar,

bakanel bir maskta yutkunan feryatlardı onlar,

bir oratuardaki en karanlık dua kadar sahte ve kutsal.

karanlıkta kıvranan tahammülfersa muammalar

şuur dehlizlerimin kıyısında tekne kazıkları gibi

ölmeyi bilen çiçeklerin yüzünde kanayan kehkeşanlar,

ve tesellinin gülendâm melikesi,

nice müteselliden volönter konsolasyonlar,

Delphi mabedinde kırılan rebaplar kadar noksan

görkemli bir şafakta içtiğimiz afyonun ardından susar.

arabesk fezalarda yüzünü asan kehanet lekeleridir -

umarsız ve emaresiz silinen ve kaybolan yıldızlar,

sislerin bağrında bütün bir tarihtir kıpırdananlar

hatıra kuşları beni hiç terk etmesinler

ufkumun titreyen kandillerini söndürmesinler

rüyalarsa bestelenmiş tablolar ve resimler

ama insansılar ve şeytansılar yekparedir artık

düşlerimin kandillerine zift döktü geceler

her yaşamın ayrı tanrıları

ayrı tanrısızlıkları var

her boyutta farklı hazan ve farklı baharlar

Moiraların eğirdiği ipliklerden sızan kader

daemonlar, gnosisler, hiçlikler,

kendi içimize çöken muhataralı evrenler

yokluğun muhteris ve karanlık rahimleri

bir simyacının düşünde eriyen kurşun gibi

Hermes’in terazisinde tartılan yazgı gibi

erir ve kaybolur gider

Gültekin Avcı

Beyrut, 2012