Arada Kalan Seyyahlar

suskunluk tasasından yaralandı tanışanlar

uçmayacaklardı uzaklara

ses kesiliverdi bir anda

kalmayacaklardı buralarda da

dokundu bir şey baş parmaklarına

hepsi birden ağızlarına götürdüler

acıyı emdiler içlerine korumasız

ayaklandı baştakiler

çünkü hiçbir zaman inemediler

inleyemedikleri zamanda yine küfrederlerdi

yalancı

nefret ederlerdi bu kelimeden

başka kelimeler seçerlerdi

yabancı

gibi yol alırlardı insanların içinde

ucu insana varan bir hazine

kaygısında hapsoldu düşünemeyenler

ayrı ayrı utançlardan kaçıldı

bir yere varamayanlar

kendi sonlarını yazdı

ortalarda kaldılar

seyyah

hep seyahat halindeydiler sahi

hep arada kalacaklar sanki

hep beraber kaçamayacaklar artık