Araf (yokluğun)

Yokluğun araf oldu bana

Ne cennete kavuşturdu ne cehenneme

Açıkta kaldı yüreğim,

Gelişlerin cennet bahçesi olur yüreğime

Gidişlerin cehennem azabı

Araf ta kaldım baksana, hadi tut şu elimi

Ne zabani ne melek görünür gözüme

Tabutumu verdiler elime

Kelime i şahadet yerine adını söyledim diye

Huzur bulmak isterdim oysa dizlerinde

Huzurumu ararken aşkı buldum gözlerinde

Küçük bir mutluluktun öncesinde

Şimdi yüreğime kıble oldun

Secde ettim yürüdüğün izlerine

Hadi gel, gözlerimde bakışını bıraktın

Emanetimi ver, yüreğimi getirsene

Rahat uyusun bu bedenim

Aşkın azabından girer belki cennete

Arafta kaldım ey sevgili

Bırak şu işlerini yetişsene ...