Araf'ın Çocuğu

parıltılı mağazaların önünden kaç kez geçtim bilmiyorum

son dikişi atmak üzere olan ayakkabıma söz geçiremedim

kara berrak postallarım olsun isterdim

oldu ...

üşüyorum yine

çocukluğum hep kıştı

ne yapsam büyüyemiyorum

dört mevsim biranda biter mi

ne yaşam var bana

ne de ölüm

araf'ın çocuğuyum ben

çocukluğum devrediyor nöbeti gençliğime

kederin rengini değiştiremiyor saatler

renkli maskeler kuşanan yüzler görüyorum

neydi bu provalar ölüm kıyafeti için

değer miydi

toprak aynı toprak değil mi

Kül olsan da ateş değişmez ki

ne ateş var bana ne de toprak

araf'ın çocuğuyum ben

mağarasına saklanmış kof bilinçlere iyi dediler

doğrusu kılıcı olmuş mertlere de kötü ...

ne iyilik var bana ne kötülük

araf'ın çocuğuyum ben

güneşin batışına tutsağım

gündüz, su içinde bir avuç ada gibi bana

gecem de zifiri değil

diz çöküp göz kapaklarıma

karanlığın yetmediğini hangi lügatla anlatabilirim

ne gündüzüm var ne de gecem

araf'ın çocuğuyum ben

soğuk sulara meydan okuyan kaptanlar gördüm

en asi gemileriyle

göklere balıkçıl kuşları ulaştıranları...

tan kızıllığı sofrasında sıcağı içen şairler gördüm

mısraları tutuşmuştu

eriyen dünyanın ruhunda..

ne sıcak var bana ne de soğuk

araf'ın çocuğuyum ben