Aramızdaki Yara

çığlığıma karışan dudak payıydı aradığım

çokların ortasında azgın özlemlerin yokladığı

parmak uçlarımla sınadığım gün tülünün tonlanışı

donuk yangınımızın bu son sahnesinde

konuğuydum bütün yalnızlıkların

yalnızlık da azalırsa ölürmüş insan

zamana duyarsız bir hastalıktır aşk

ben ölmeyeceğim...

yüzüm turnusol kağıdı bütün yankısız uçurumların

demek gözlerime bakıp

bundan balta girmemiş ormanlar gibi susarsın

baltalayacağım dudaklarını

bana seslenme hiç

aramızda yaralar açılmasın

konuşmamalar ve duymamalarla irileşir bakmak

bakmayı seni ararken öğrendim senin sen olmanı

ve konuşmadan duymadan yaşlandım

ömrümle cezalandırdığım anılarımda nerdesin sen

ben kendimi kaybettiğim yerde taşkınlığıylayım

seni bulmanın...