Ardından

büyüdükçe büyüyor gözleri yalnızlığın

çaresiz gözlerime çatıp kaşını bakarken

an an acırken kalbim zaman anlardan yığın

mutluluk yüreğimden damla damla akarken

belirsiz kalmış yüzün dün olmuş bugünlerde

karmaşık rüyalarda gökyüzü kadar sade

duvarlarda yankırken beynimde zonklar sesin

sevilmek kadar meçhul ağlamak kadar kesin

tesellisi koşmak kaldı hayalinin peşinden

mutluluk ayrılıverdi aşk denen kardeşinden

seni bırakmamak için saramadan kollarım

sevincim tükenedurdu ümidim kaldı yarım