Arka Bahçem

Umutlarımı, aşkımı, hayatımı gömdüm arka bahçeme

Çiçekler ektim, hepsinin sularını verdim gözyaşlarım ile

Her gün oturup konuştum dertleştim bütün renkleriyle

Umutlarımdı bahar dalları beklediğim bahar da açsın diye

Tomurcuk veren gül hep aynı kaldı büyümedi ki yine

Hayatımın simgesi kardelen, açıyor her yıl bin güçlükle

Benim gibi, ruhunu yitirmiş ama umudu taze bir bedenle

Her kış biterken yeniden,hayatımın arka bahçesinde

Bazen ağlıyorum, bazen gülüyorum nedensiz durduk yerde

Akıllarını kendine saklayanlar deli diyorlar, desinler bana ne

Yaşıyorum kendimden ve her şeyden vazgeçip bu yaşamak ise

Vade'si dolmuş ömrümü zorla sürüklüyorum, görmüyorlar bile

Şimdi nerede dört yandan beni yaşama küstürenler nerede

Bir başıma ayaktayım bilmiyorum ki hala bu inadım niye

Yorgunum gülüm, yorgunum bahçemdeki bütün çiçeklerimle

Sen bahar dalım ve sen kardelenim açacakmısınız bu mevsim yine

Oysa öylesine yorgunum ki, sürüklemeyin beni yaşayacaksın diye

Bırakın beni ölüme, bırakın beni de gömsünler arka bahçeme...

2008_İst.