Arkam Önüm Sağım Solum

kimseler kalmadı biliyorum

arkam önüm sağım solum

üçer beşer boşalır

ve ben uçurum kenarından yürüyorum

ölüme ramak kaldı

vefasız zamanlara terketti kaderim

artık kaderimle bile başbaşa değilim

yok oldu dağıldı gitti her kes

etrafta ne bir tanıdık yüz kaldı

ne sessizliği bozacak bir ses

içimi acıtacak bir tek acılı gözlerin kaldı

kıldan da ince şimdi boynum

ister darağacına çek ister kes