Arkeolog

Metroya daldım.

İnsan katmanlarını tarıyorum.

Kiminin gözlerinde sevinç parıltıları

Kimisinde akşamdan kalma bir esneme

Baktıkça kazıyorum,

İnsan insan yüz yüz.

Herbirinde ayrı bir yaşanmışlık

Liseli gençlere dalıyor gözüm

Birinin ceketi yırtık

Yüzünde bir çizik

Durmadan tekmeliyor içini

Durulmuyor,

Ta kulaklarıma geliyor at kişnemesi

Delikanı durmuyor.

Bir takım elbise oturuyor yanıma

İçinde belli belirsiz bir can

Üflesem uçaçak

Hep elleri aranıyor

Anlıyorum son bozuklukta gitti.

Ay başına uzak

Şafak karanlık görünüyor.

(Aralık 2009)