Arrivederci Aşk

suskunluğumun San Marco meydanlarına

çapkın adamın kemik piposundan

bir kahkaha daha patlatırken yüzü maskeli kadın

kızıl tüylerinden bir duman

kanatlı yarasalarla uçuşuyordu şehre

kırılan bir çift siyah ökçenin sokağı arşınlayan sesi

Torre Dell'' Orogio'' da gözleri oyulmuş işçilerin

ruhumu kamçılayan çığlıkları

bir sızı bölük pörçük deltasında gönlümün

tarifi zor bir acı

tüm bedenime sinsice yayılan

kalemimin bulaşan mürekkebi

parmaklarımın gitar tutmayan uyuşukluğuna

reverans yapıyor

üzüm küfesi taşıyan Eylüle rağmen

Kasımın bu vaktinde

nehirde ıslık çalan rüzgarın

haydut yutmuş acımasızlığının

çehremde biçilen küfürleri ahulanır

ne işim vardı buralarda

kimdim ben

kaçtığım neydi

hakikat miydi hissettiklerim

yoksa hayatın bana lütfettiği

koca bir yanılsamaca mıydı susluğum

Aziz Marcus heykelinin o ağır kokusu

ve yüreğimi titreten beş kubbeli Bazilika'nın

San Marco'nun göbeğine düşen

altın yaldızlı kel göğüsleri

her saat başı beni delirten çanlarının

ruhumda yankılanan titreşimlerini vuruyor

inancımı sevdamı umutlarımı

her şeyimi kaybetmiş

ruhumdan arşın arşın sokağa boşalmış

her şeyimi kaybetmiş mağrur bakışlarımda

vurulmuş gibiydim

ah !En çok da seni kaybetmenin

havasızlığındaydım canım

Rodrigo'nun gitar konçertosunda parçalandıkça ahlarım

Kanalın dar geçitlerinde yalpalıyordu bulanık gönlüm

yırtılıyordu çığlıklarım

sustu mu yoksa bestesi bana dillerinin

söyle

bi habersiz ben buralarda

sen göndermedin bağlayıp ayağına

Poyraz'ın saçlarını bana

avuçlarımda ıslanmışken iki tel ağarmış saçın

Sustu mu söyle şarkıları bana dillerinin

Accademia Köprüsünün med cezirleri

beni aldatmaların sürrealist tablosuna

umut yoldum gün geceyi vururken

Leonardo Davinci'in kolları bacakları açık

adam tablosunda aldatırken

umut soldum son fırça darbesinden

ah !Canım bağlayıp Büyük Kanalın iki yakasına saçlarını

salıncak kurdum sevişmelerin

Ankara Garına

nefes aldığın en ücrasına coğrafyaların

nefes verdiğimce ayak bastığın diyarlarda

salınıp yer yer

dün gece aldanırken sen ah !

olur da bir gün sen de içersin diye

aşkın mavi sinelerinden beni kanattım

sevda damıttım kor kor

ah !Parelim bir inansam sevdiğine beni

ah! İnansam

lagünlerini içerdim ayarıp ayarıp Venedik'in

ahşap kokusu banar ıslak bakışlarında

taşardım sokağının kıyılarına

kirpiklerimden İstanbul sancılarıma süzerdim seni

binip mahşerin dört atlısına

Sultan Ahmet'e uçururdum şapkasını

Dük Sarayı'nın

yerlere çalardım kubbelerini Katedralin

şaşkınlığının bana

lagün lagün birikintilerini

elasında severdim

ah!Kanal boyunca sıralanmış saraylardan

Altın Evden çalardım güneşi

Daniella'ın bordo lobisinde

Türkün aparkatıyla

Spiritz Aperal içip içip ayarmayı anlatırdım

işmarını geçirirdim Dük Fernando'un cemalinden

ah!Dört duvar arasında buralarda

ah! Benim ak saçlı çocuğum

öylesi !Muhtaçken sana

küflü bir kasvete sıkışmış bir muhacirken

fethederdim Venedik'i

kavuşturmak için özgürlüğüne köleleri

dar koridorlardan denizin kucağına

ah! Ben Allah'ın Lazı

renk renk boyalarında çiçek açmış evlerinden

balkonlarından tepeme saçaklanan begonvillerinden

uçururdum güvercinlerini Kıbrıs'ın

uçururdum kuzum

verip nefesime sevda sevda kuşları

uçururdum Boğaz'ın

mavi eteklerine ak güvercinleri ve

basardım Ankara'yı ardın sıra

şimdi kürk yakamı biçen rüzgarın hışmıyla

dizlerine kadar ıslatırdım seni

sana öylesi! Acizken

ay ışığıyla tarardım ah!

Ahlar Köprüsü'nde

resmini çıkarıp öpüşürken hayalinle

ah! Bakıp bakıp gözlerine infaz edilmeden

ölümsüzlüğe demir atardım

biliyor musun üç gün boyunca

Gesi Bağlarını söyledim durdum

tüm şehre

hatta bir ara fena ağlamışım!

ah !Hazan yaprağım gondolcu ‘'gue tienes''

deyip

dokunmasaydı omzuma eğer

Venedik'te olduğumu hatırlamayacaktım!

koyuncuğumun beyaz trombositlerinde

salkımlanan tavşan ekmeğim

seyrelmiş gülüşlüm benim

bozdum yeminimi

tayfında heder olduğum

bir yudum, iki, üç...

Scalzi Köprüsünün altında

ürperen içime çektikçe kanyak şişesini

sonrasını s/ayamadım

sabahın yüzümü okşayan ilk ışınlarında

kaldığım odada buldum kendimi

boğazımda karanlık iki el

içimde o kahrolası sızı

dipsiz kuyuların rahminde kör kütük

bir gece

ve yanı başımda ıslanmış resmin

yüzünde ince çizgiler esmece uzun boylu

zayıf bir adamdı gondolcu

ama adamdı!

biliyor musun can!

Venedik'te ‘Ciao Cara Come Stai' mırıldanırken onca insan

Gesi Bağlarını söylemek tam da benlikti

bir ara kıyamet kopuyor sandım

belden aşağısını hissetmiyordum bedenimin

meğer bir tonluk o kahrolası Malentino Çanı'nın

efkarıma bastıran gürültüsüne tutulmuş

ince bileklerim

ayakta kalma mücadelesinde

topuklu giyinme merakımdan

ilk defa pişmanlık duydum

sonra

Caaffe Florion'da andım durdum seni

nergis kokulum

elma şekerim

çekerken köpüklerini acı kahvemin

demlerimde arabesk bir söylem

sentetik yutmuş bir hiçliği kovarken acılarımdan

seni ah! Seni nasıl hissettim bilsen

onca içtikten sonra

bir ara

burnu çilli o kız gelmişti yanıma

elinde ki gülü uzattı gülümseyerek

alçakçaydı boyu

yıldız yıldızdı gözleri

ardıysa

koca bir boşluk...

o da benim gibi aşık mıydı ha ne dersin!

anlamış mıdır halimden...

Rialto köprüsünün gizlerinden

siyah kuğu misali süzülen gondolun

-ki Tüm gondolların siyah olduğunu

üç gün sonra fark ettim

meğer hep üç günlükmüş hayat

sahi! Neydi beni böylesi benden alan

haylazım

neydi !Onca mesafeye rağmen

seni böylesi sevmek

o daracık boğazlardan öylesi

esip geçen Kuğu Gölü balerinlerince

saçlarına yaldız atılmış nostaljisi guruptan

başka bir sızı dökülürken derinliklerime

seni böylesi sevdiren neydi sevgili

Şimdi sensiz

akşamın ıslak bakışlarının altında

savunmasız bir yavru gibidir bakışım

meydan ve ben

bomboştu her yan

meğerse Sağnak telaşıymış insanları

San Marco Meydanından boşaltan

Katedralin tüm haşmetiyle bana meydan okuyan

o dimdik kesitlerinden ürkerken

kahkahaya tutuldum deliler gibi

sırılsıklamdım tün varlığımla

dediler ki ondandır öfkesi Bazilika'nın!

ışık oyunlarına teslim olurken

San Marco'nun göbeği

ayda yıkanmış ruhum benden göçüp

sığınırken koyuncuğunun çimli huzuruna

valse tutuştu ak kuşlar

son gecesiydi Venedik'in

ve son sabahı sevdiğim

koynunda uyanışımın

meğer!

şairler yalnız olunca

daha iyi sevişiyorlarmış

ve anladımki

sevmek için yalnızlığı giyinmeliymiş ruh

şimdi sabahın

konferansına mı sövmeli!

Yoksa canına yandığımın berduş Sosyoloğuna mı?

‘'Ulan toparlan ‘'salon tıklım tıkış

hadi !Rol çal sevdadan

rol çal hayata en akademisinden

Ca Foscori ‘de

bir Türkün çığlığında

Hadi!

bir medeniyetin körpe kavislerini

Kuzey Yıldızım toparlasın ışığında

Anadolu'dan filiz filiz fışkır

sonra

parlak çorapları kaçmış o genç kadının dudaklarını

öylesi emen o yaşlı adamı görünceye değin

Tren Garında öpüşen çiftlere baktım iç geçirerek

dümdüz sövmek meğer!

Ne kolaymış diye düşünürken

kenevir tohumlarına daldı bir ara kızın

Selanik göçmeni Kartallı arkadaş

‘'Türk(ü)sünüz galiba'' diye ilişti yanıma

nasıl yandı yanaklarımda utanç kızılcık kızılcık

ah! Nasıl bilsen

sonra güldük hayli

sarhoştum

kırk yıllık dost gibiydik ben anlattım

o dinledi

resmini gösterdim sonra ona

ne şanslı adammış dedi

hangi şanssa bizimkisi derken

geceden şişmiş gözlerimden

iki damla daha terk etti oracıkta beni

alnı öpülmemiş aklına şaştığımın Ak Gelini!

feleğin sillesinden gırtlağına kadar doymuş olacaktım ki

bir pizza yemek istedim de

yiyemedim yar!

anladım bu şehir de bana dar

debisi ağırdı artık kanyonlarımın

sabahın ilk ışıklarını arındırıp bakışlarımdan

şu ayyaş sensizliğimi sıkıştırdığım yüreğimin

tahta bavuluna

kâh şuh kâh keş!

erik dikenim

sana nazlı edalı

masum ağıtlar yakmak için

Ama en çok da ısırgan tohumum

yatıp durdum öylece vakitli vakitsiz hayalinle

ecnebi memleketlerinde sevap işlemek adına

tek taşımı ‘'La Senso Lido'' bıraktım

güneş açmadan ak yüzünü şafağın

denizin Ak Gelini olunca

Kuzeyin yollarına bir Venedik düştü!