Artemis Ve Anjelik'in Umutsuz Aşkı
başkalarının buluşup kavuştuğu saatlerde
elbet bir gün gidecektin
biliyordum
oysa
kapının eşiğine bir tutam ideoloji dökmüştüm
biraz Freud
biraz Nietzsche sürmüştüm tencerelerin dibine
düşüncelerle diyalektiğe giresin de
yanında yokken
nerede olduğumu
neler yaptığımı
merak etmeyesin diye
gitmek mesele değil sevgili
mesele gidilen yolu
pişman olmadan aşabilmekte neticede
biraz unutmayasın bunu
biraz da gözün korksun
gidemeyip kalasın diye
Yol filminin afişini aşmıştım perde yerine pencereye
yoksa bir avuç perde kaç kuruş eder ki
tanrıyı sorgulayasın diye
bir kaç galaksi
bir de
ana rahmine yeni düşmüş
cenin resmi asmıştım duvara
bir miktar soru işareti takmıştım bileklerine
sırf oyalasınlar ben yokken seni diye
yoksa bir kaç bilezik almışım sana ne fayda ederdi ki
Ortadoğu pazarından aldığım hızmayı
çocukken dadandığım bahçeden kalan elma kurdunu
Protestan kilisesinden arakladığım mumu
hiç unutamamanın intihar mektubunu
bırakmıştım sana
faraza bırakıp gidecek olursan bir gün
karşına dikilip engellesinler diye seni
hatta
sırf sen gidemiye diye
dik bir yokuş koydumdu kapının önüne
gözün korksun ki vazgeçesin diye
sonra hani olur da gidecek olursan
tıkandığında doyasıya soluklanman için
aşka dair umuttan koydumdu sana doğru süzülen
bilmezsin sen
oturur her gece tahta iskemleye
alır buğulu gözlerini karşıma
sigaramın dumanında şekil almış
giz dolu dualar saçarım ebediyete
sırf sen gidemeyip kalasın diye
artık
ne dualara inanıyorum
ne ideolojilere
ne de "sonsuza kadar" denilen sevmelere
kuşlar ölür sevgili
sen uçanları tanırsın
insanlar ölür yâr
sen gidenlerin acısını anar
kalanın halinden anlamazsın