Artık Hatalarımı Da Seviyorum......

KINAMIYORUM ARTIK!

Hata bile bile oluyormuş-

Hatta seve seve.

Doğruyla yanlış karışıyormuş-

Göz göre göre.

Mantığını en yüksekteki rafa kaldırıp-

Kalbini alıyormuş insan eline.

Ve güzelleşiyormuş hata,

Birdenbire...

Sonu görmek yetmiyormuş.

Ölüm bilinse de yaşamak tatlı-

Yaşıyoruz ölümüne.

Ama nasıl anlatmalı?

Ve önce kime?

Kendime anlatamadıklarımı-

Tutamadığım aklımı,

Sığdırmak bu dar yüreğe-

Sunabilmek diğer yüreğe.

Her şeyi yerlere atıp-

Omuzlarına kınayan bakışlar,

Ömrüne yazıklar katıp-

Kolay mı sanki?

Dokunmak... bekleyen ellerine.