Arya

Bu gece bir başka çöktün içime yine

Duman duman efkâr

Sabaha kadar.

Seni içtim gönlümce,

Ey vefası eksik yar.

Dağıldım bir görsen !

Saçıldım ...

İçtikçe seni açıldım bilsen.

Ne olurdu

Çerçevenden çıkıp da yanıma geliversen.

Ütopyalarımdan vuruldum

Doludizgin giderken mutluluğa beş kala.

Bir hayırsız kul'a !...

Yıkılmadım amma, yalpaladım durdum,

Kâh'ı sağa, kâh'ı sola.

Yenik düştüm bak işte, bak yine sana.

Her defasıda böyle oluyor ...

Sulu gözlerim boşalıp boşalıp doluyor.

Biliyor musun !

Yüreğim bir umuttur hâlâ vuslatı soluyor.

Batan güneşler

Yakamozlar çekilip çekilip gecenin koynuna gider,

Sabahı müjde ederlerdi.

Oysa ki onlar,

Benden de bin beterlerdi.

Her gece; Sabah'a,

Gün, güneş'e uyanır.

Varlık tepeden tırnağa aşka boyanır.

Söylesene Arya !

Bu yürek yokluğuna daha kaç mevsim dayanır.