Asırlar Öncesinden Sonsuzluğun Sonrasına

Alfabemin ilk harfi aşka yemin olsun;

Seni bana yazdıran o öksüz,

O kayıp ilham perisi tüm bu şiirlerdi

kanadından sardığı tütünü ağzına ilikli.

Ve şafağın göğün kumaşından sökülmediği

esmer bir vakitte;

Pusuya yatarken

Çehrelerimiz arasına uzanmış coğrafyada;

Gri tuğlalı bir köprüydü

Dudaklarımızın şehvetle edilen raksına.

Fakat niçin söylüyor şarkısını ölüm ayetleri

Bu kadar zamansız ve hiddetli;

Adının duasına süngülü; konağımın kapısında?

Şayet ki sensizliğin vasiyetinde benim için varsa

ayağına nal vurulmuş bir atınki

kadar özgürlük;

Affet; yüz çevireceğim içtiğin ant dolu şaraplara.

Kim bilir;

Elemi yutuyor diye tapındığımız gece için;

Kapısını vurup çıktığımız

nice gündüzün intikamıdır belki bu veda.

Fakat rahmi hangi çayırda büyüyor olursa olsun;

Sensizliğin çatısı kuru tutamaz

beni

Yağmurlu bulutların altında.

Bir lahidin dümenini tutup kaptan olduğundan beri;

Felahım bel bağlar

Yalnız bir duaya;

'Ezbere biliyorum ölümün ne demek olduğunu,

Anne, bir de sen beni doğurma!'

Havva'yı Adem'siz bırakan elma ağacına yeminler olsun;

Avlumda esen kokuna ?son' diyebildiğimden beri;

Üzerine heybetli dağlar dökülen

Çorak bir toprak parçası oldum ben.

Akbabalar mürebbiyelik yapar

Ben, umudumun sürgünden yolladığı mektupları okurken.

Annesini fahişelerin ülkesinde;

Başıbozuk caddelerde arayan çocuğun

Gül yüzü yanar yalaz yalaz şöminemde.

Çobanlık yaparım ben

bir keder sürüsüne.

Hayallerim tutuklanır ?cinayet zanlısıdır onlar

İntiharlar bulunur mazimin çekmecesinde.

Ah, niçin o vakit senin olmadığın yerdeyim

ben hep?

Kalmadı mı Tanrı'nın yüreğinde bir parça

merhamet?

Söz vermiştin;

Cennetin bir diğer adı değil miydi bana geri dönmek?

Sensizlikten öncesi ve sonrasına yeminler olsun;

Mevsim kalmadı artık yapraklarını sayacak;

Bundan böyle ruhumun uzandığı yerdir

Meleklere uzak olan yakada

bir Araf.

Sensiz yaşayabilmek;

Tanrı'nın bana yasakladığı en büyük günah!

Özlem içimde büyüyen bir çocukken,

Kınımdan çıkarıp atmaya kıyamadığım kılıçtır bu aşk!

Ah, ne olursun söyle

Boğazıma biriken bu çöllerin,

Ayaklarıma kapanan cehennemin,

Mahkum edildiğim bu sensizliğin sahibi

sen misin?

Dayanamıyorum karların altındaki bu memlekete

Üşüyorum Azrail,

Ört üzerimi sevgilimin son sözüyle.