Aşk Akıyor Oluk Oluk

Sana dair uzak anıların gölgesinde

gezdirirken ruhumu

büyüyor yalnızlığım

çaldığın gökyüzümden sökülürken gözyaşlarım

zılgıtlı iniltiler sıkıştırıyor göğsümü

yarınlarımızı bıçakladığın günden beri

bakışları tavan arasına sıkışmış kalemin boğazına

yara diliyle dayanan sözcükler

öyle çok yoruyor ki kırgın parmaklarımı

elinden şekeri düşen çocuk gibi

avutulmuyor

kötürüm bıraktığın umutlar

zarını yırttığın yarınlar

çırılçıplak karanlık bir bekleyişe , bir dilenci gibi hala elleri açıkken ...

söylesene !..

ben hala sendeyken

nereye gidersem sensizliğe alışır ki bu kalem ?

gülüşlerin gözlerimin karasında tüterken

çekilir mi içimin ışıksız kuyuları

söner mi içimin yangınları ?

eli öyle ağır ki yokluğunun

bedenim sarsılıyor

yüreğim sökülüyor yerinden sanki..

nöbet geçiren hıçkırıklarım yoruyor kalbimi

ne çok ağlıyorum

Yaradan'a ne çok yalvarıyorum bilsen

gözlerim

dilim acıyana kadar

acılarım yorulana kadar ...

yazmadan duramıyorum

yazsam duyuramıyorum...

her kokun geçişinde burnumun ucundan

sensizliği anlatamayan kalemi

gırtlağından kesiyorum hiç acımadan

-Aşk akıyor oluk oluk-

Seni k/anıyorum !

Seni ölüyorum !