Aşk Bir Tutam Gidişle B/atar Yüreğimde

unut/tun

vücuda gelen yalnızlıkta adın olduğunu

sevmeyi de unuttuğun kadar

sustum dönemeçlerini geçiyorum ağır ağır

sanırım vakit kirli sakallarıyla

gözyaşına olta atan balıkçı vakti

artık nasipte ne varsa

ne kadar varsa işte sızımız

üzgün sularımdan

yavan bir ekmeğe doldurup

soframıza katık etme vakti

akşamına çalan gün aşırı yalnızlıkta

ki sen öpüp de götürdüğüm nimetimdin

alnımın yazısından öte suskunluğumda

teğet geçtiğim yıkılmalar anısına

bir tutam ateş koparıyorum kıyametten

ve basıyorum sineme

sen niyetine

senai günlerin parıltıları azalıyor

gecenin asma tavanında

şimdilerimin karanlık odasında

bir mum ışığına dert döken gölgesidir

benden olmayan bedenim

ve asaf günlüğüm

bomboş sayfalara doğum sancısı eşiğinde

doğsan benden büyük boşluğunun çığlığı yırtacak

dilimdeki kenzül arş çağlayan tövbelerimi

doğmasan sensin kefenlenen sessizliğe

yürüyüşü olacak çarpık ayaklarımın

ey merve ile safa arası çaresizliğim

bulduğunda bir yudum hayat

tövbelerime konan kuşlarla havalansın

teslimiyet huzuruna eren ruhumda

ve ben

etten tırnaktan kanatırken seni

gülen gözlerini silerim

baktığım camların sokak yansımalarında

bir elif sanki bitişin

sükuta düşen mahşer kalabalığı

bir avuçluk gülen yanımda

yine de secdelerimin ardında amin kokuyor

niyetlerime iliştirdiğim adın

kurbanlarım dizilir tekbir huşusuyla sevdaları bağlı

ben çığlıklarıma aldırış etmeden

seni adadığım bütün güzel düşleri

kesiyorum tek tek

yarına çıkmaz fırtınaların sessizliğinde

adam kadar sevdim seni yine de yetmedi

adam gibi gitmeli şimdi yarına

hiç bir şey almadan dünden

gitmeli ya

yinede boşluğuna gölgen sinmiş sanırım yüreğimin ki

ne zaman papatya kokan kırları geçsem

saçların kokuyor

ve ne zaman yaslansam çam ağaçlarına

solmayan yalan yeşili gözlerini görüyorum

bilmecen gordion düğümü boğazımda

ilk hece de sensiz düşecek dilimden biliyorum

ve işte çığlık fırtınası kopuyor sessizce içimde

bulutlarımda biriken yüklü iç çekişlerime

üzülme nakaratları dağlarımın yalnızlığında

kuru yapraklara nasiplenmiş

her biri savruntusunda hazanın

oysa çok vardı daha son/bahara

içlenmiş hasret yağarken yollarıma

gidebilmenin adamlığı üzerine

hiç yüksünmeden hazırlar kendini

sevi yolların tozunda adam gibi

gölgelendiğim gidiş durakları

tek yolculuk nokta kadar

anla işte

gidişimde gelişim gibi

adam kere sevmişliğim gibi

ancak adam kadar

adam gibi

19.04.2013 / Şair-i Gülhan...176