Aşk Hırsızı

" güze soyunurken düşüncem

kaneviçeyi andırıyor dökülen her bir yaprak..."

kurutulmuş anılar taşıyorduk zihnimizde

hatıra niyetine duvarlara işlenmiş

şarkılar vardı biraz da boyutsuz

notalar dağılmış dört yana

sanatçılara özgü bir dalgınlık

bahçedeki ağaç yine unutkanlığı takınmış

sanki üstünden mevsimler geçmemiş

dalları kırılmamış rüzgarın konukluğundan

öyle güçlü öyle dimdik etrafında kuş kahkahası

ruhum ağaçtan yontma bir kalem gibi

sadece yazınca değişmiyor iklimler

hayat iyi oynuyorsun

baksana dans ediyor kelimeler

gözleri kış masalı

kar maskeli baloda

yüreğimi ç/alan o aşk hırsızı

en çok üşürken sevdik baharları

hüzün giydirilmiş sevdaları

sonsuz bir eylül provası

göğü sallayan çıplak ağacın duası

ne ilk ne son tükenmez aşkın bel ağrısı

heceleri doğrultmak bazen nafile

uzaklarda bir yerlerde

yoğunlaşmak bulutların tek kaygısı

ne acı bir unutmak

yağmurla gelen sevinci

toprağın böceksi kokusunu

ölümü bir kambur gibi taşıyan Azrail'i

ölümü öldürmeden az önce

ve ölümsüzlüğü unutmak

aşkın en derin yerinde

birileri toplayacak elbet

toprağı acıtan yalnızlığımızı

şiirselleşsin diye evren

yüreğimizdeki titrek çizgileri

ne çok severdim oysa

içimdeki bulaşıklar için limon kabukları biriktirmeyi

ruhumun kirlerinden aromalar türetmeyi

bana uçurumları sevdiren gözlerini

seyretmeyi sevdiğim gibi

tıpkı güz gibi