Âşk-ı Bela

Hiç beklemediğin bir günde ansızın kapını çalar aşk-ı bela

Sızlatır kalbi gözlerinde ıslanan iki damla yaşla

Anlamazsın gelen kim , nereden geldi bu aşk-ı sevda

Sadece doyarcasına yaşamak ve anlamak istersin

Sanki her mânâ onda aksediyormuşçasına...

O deniz gözlerinde gökyüzünü ararsın,

Ararken gaib olursun o kuytularda.

Bir burgaç misali cazibesine tahammül edemezsin,

O güler yüzün, kaçamak bakışlarına.

Kendinden geçmişliğin tesiri başlar vücudunda.

İşte aşk-ı beladır bu ya başlar bir saadet rüzgarıyla,

Zamanla sis'e döner bu yalandan sevda.

Beyaz bulutların ötesinde hâli bir semâydı ya,

Âşk-ı bela neden acıtır kalbimi şimdi umarsıca.

Gölgesi mi oldu bu kara bulutlar aşkımızın,

Hani nerde o sevdalı âşık, ebedî rûya?

Gökyüzüne, o denizlere sahip olduğumu sansan da

Bir rûyadan öte gidemediğini anlarsın zamanla...

İşte sadece başlarda güzeldir bu âşk-ı mübhem rûya.