Aşk-ı Memnu

gamzede ellerim dokununca yüzüne

ruhuma güneşi

yüreğime yıldızları giydirdim

karanlık bir aydınlık devşirdim avuçlarıma

ışığını bir ben gördüğüm

bir sen gördüğün

yüklü bulutların ağırlığında gözlerim

kapanırken yaşanmamış güne

her gün biraz daha azalan umudu

her gün biraz daha büyüyen boşlukta

kaybetmenin kırılganlığıyla

artık gelmeni bile beklemiyorum

çocuk yüreğinin arka bahçesine saklandım

bulup çıkarma n'olur