Aşk Ve Körlük

karanlık gecelerime doğardın,

güneşim olurdun sen,

yağmurun yağdığını işitiyorken içerden,

sonsuz bir şiir gücü katardın.

gözlerinin feri kaçmış bir şairi öykünürdüm,

musalar, ilham perileri, gelip giderken,

tüm cümlelerim yarım kalırken,

tamamlanması gereken

anakaraların artçı depremleri gibi,

irili ufaklı,

kapkara

şiirler yazdırırdın bana,

yağmurların yağdığı,

şimşeklerin çaktığı,

doluların düştüğü odamın dışında doğardın.

sen güneşe benzerdin.

ben yol bilmez, iz bilmez insanlardan birine benzerdim,

daha dünkü şairdim.

sen sabah gelirdin, akşam giderdin; ecirdin, gündelikçiydin.

ötede kınalanırdı ellerin

ölü gözlü bir kadın tarafından,

her yere dağılırdı saçlarının kokusu

her gece rüyalarıma girerdin

derindi kuşların uykusu.

sıcacıktın, üryandın, kim yaklaşsa yakardın

gidiyordun her akşam aklın fikrin karanlıktaydı

hep ona gidiyordun;

oysa ben senden,

ona giderken

yürüdüğüm yolları aydınlatmanı istemiyorum.

ben senin bir de gözlerim olmanı istiyorum.