Aşkın Celladı

hep soru işaretiyle bitiyor

gözlerinde kurulan cümleler

susuyorsun

bir yargıç

bir avukat

bir savcı

bir cellat oluyor

yüzünde değişip duran resimler

sessizliğe çarpıp dağılıyor

endişeyle döktüğüm

kırılgan kelimeler

susuyorum

kapalı bir mağara ağzı dudakların

açıl susam açıl diyor

çaresiz çocukluğum

ki o da biliyor

açılsa bile/ bizi

kaygı kılıcını çekmiş

tereddüt kuşanmış

kırk harami bekler

yine de

açıl susam açıl bre

ki bitsin bu / hükmü çoktan verilmiş

bir infazı aklayan

göstermelik celseler...

sessizliğin ipi boğazında aşkın

kalem kırıldı

söz celladın

susalım