Aşkın Eylül Hali

"sen tanıdığım en son güzel gülsün."

o gece ilk defa aylarca sustuğum adını yüzüne söyledim

ölesiye bir boşlukta sesime yankı oldu sesin

şah damarımda dolaşan gölgenin

sonu olmayan bir ütopyasıydı ellerin

diliminin ucunda dönüp duran

dişlerimin arasında sıkışan

sigaramın nikotiniyle sarmaş dolaş sevişen seni

kaç kez kundakladım

bilmiyorum

oysa sen

doğuşumla aramaya başladığım suretin ve

karanlık yüzünü görmeden hissettiğim gülüşünle

derimdeki titreyişin

ete kemiğe bürünmüş halisin

tabiri imkansız

cümleler kuruyorum

sayfalar boş

bir şeyleri sana benzetmek

seni onlara benzetmek mesela

seni kendim için benzetmek

bir güle

bir mevisme

kendime

zor

ve yüreğimizde geceleyen akrep

şah damarımızdan yakalayınca bizi

dip dipe dururken aras boynunun deltasıyla

aşklandık ve ayaklandık sevgilim

şimdi ise içimde başlıyorsun güne

ve içime batırıyorum günü bir güzel gülüşünle

çirkin bir geçiş mevsimini

ki geçişler her zaman korkutur yüreğimi-

seninle omuz omuza vererek geçmek

ve aldatmak mevsimin hınzır gülümseyişini gözlerinin karasında

inan ki çok güzeldi.

yalan yok

ben kendimi sevmeye

senin adınla başladım

senin adınla başladım aşkı yeniden ezber etmeye

her sabah ezanı

kafamı yorganın altına gömmeye

aptalca gülümserken ağlamaya

aşk için tenin gerekmediğini sen öğrettin bana

o halde gel ve sarıl bana

talan et

aşık et

sonra dokun yüzüme

dokun ki eriyip Ganj a karışayım sevgilim

şairinde dediği gibi

"bütün dillerde sev"beni

bazen kürtçe

bazen türkçe

sen bana bakma

kendi bozlağımı yazıyorum sadece.

gölgesine saplandığıım güneş

ayaklarımızın altına kaldırım olan şehirler

kırık aynalardan baktığımız yüzlerimiz

ve secdemdeki ilk duam

kaç gün geçti üstümüzden ya da

ne zaman sonra aynı bulutu içeriz göğüslerinden

bilmiyorum

ama,

seni sevmek

nasırlaşmış yüreğimi pariste yitirmekti

seni sevmek ,

venedikte herhangi bir duvara adını kazımaktı

seni sevmek

kendimle zıt düşmekti

seni sevdim