Aşkın Kayıp Günü

Yılların kovaladığı bir kaçan mutluluktum ben

Dokunduğum her elde bir iz vardı, geçmişten

Sonbahar tadım dillerde, damarlarda kalırdı

Ağlamaklı ses tonum acıda saklanırdı

Yağmurlu gecelerde ve soğuk akşamlarında kışın

Dolaşır kelimelerle, savrulurdu ak saçım

Rakamlar aklımdan silinir giderdi her gün

Doğduğum günden beri ölümdür benim yaşım...

Bir gün dalgalanırken yine o şanlı, mağrur deniz

Rüzgârın ardına saklanmış eller gördüm, buz gibi

Hüznün eviydi sanki bu ağlamış soluk beniz

Gözlerindeki karanlık bulut, sanki sonsuz gibi..

Başı olmayan bir masalın mutlu sonundan gelmiş

Silmiş tüm mavileri, pembeleri kitabından

Okuyamadan hayatı ölüm sınırına ermiş

Geceyi görmüş bir günün doğmayan sabahından...

Anlattıkça duruldu su; anlattı, sustu sesler

Bu suskunluğu harflere böldü tüm bildiklerimi

Dağılmış damlalarıyla yıkandı tüm nefesler

Öldürdü içimde çoğaltıp tüm sevdiklerimi

Gizemi unufak etti kederden ulu dağları

İğne deliğinden geçirdi sevda isimli kılıcı

İlmek ilmek söktü zulüm ördüğü sert ağları...

Gülüşü geçici eyledi, düşünceleri kalıcı...

Ben utandım bu kara boşluğundan sözümün,

Kaçışlarımdan kaçtım, şımarık yaralarımdan...

Perde perde indi ufuk çizgileri gözümün

Caydım içime hapsettiğim paslı naralarımdan..

Pişmanlıktan kalemlerle karaladım alnını göğün

Üfledim, yıkıldı yalanların kumdan kalesi

Eteğime takılan zillerle bu görkemsiz düğünün

Sızdı ?yok' alemine ağlayan cılız sesi...

2912201002:07