Aşkın Ruhu Yandı...

akıtıyordu birer birer zehrini üstüme

hain sevgili

o kadar sahteymiş ki bakmalar yüzüme

nasılda kandım

-sahte ilgili-

hallerine

yanıp içim dışım

onun hasreti ile

dönmüşken çılgına

kokusunu alamaz oldum

bizim bahçenin

mis kokan fesleğenlerin bile

hayatımı karartı

perde kapandı oyun sahnesinde...

tesadüf bir anı bekledim yıllarca

nasır tuttu sevgim

bağrıma taş basa basa

haykırdım sevgimi

küçücük bir çocukmuşcasına

oyun bozan bir çocuğa

karışırmışcasına

saldırdım tüm geçmişimde ki

yanlışlıklara....

elveda demek zormuş

bunu öğrendim en sonunda

senin yokluğunda diyemediklerim oldu

hergün kendi kendime söylediklerim

intikam peşinde koşuyordum artık

aşk ruhu ağırdan yakan -kor-muş...