Aşkla Korkmayı Bilmek

Yorgun adımlı hayatın biriktirdiği kelimeler

İsimsiz hüzünler büyütür

Çamurlu sokaklardan geçeriz

aşk sanrısında

Lekeler bulaşır bir yerlerimize

Güneş ışığını saklar kimi zaman

Uçsuz bir karanlık olur gün

Ama umut hep rüzgarın çocuğu

Nazik bir el dokunur yanağımıza

Isıtır Şubat'ı.

Bahardır artık mevsim çiçek açmıştır ağaçlar

Gözyaşları unutur ne için aktığını

Bir şarkıya tutunur saatler

Her ayrılık bir susmanın sebebi olursa eğer

Aşkla korkmayı bilmeyen eller

Bir çiçeğe dokunabilir mi

Sonra perdeler neden kapanır

Sevmek dediğin iki söze hapsolursa

Hicaz bir akşam çöktü bak

Körfeze yağmur yağıyor

Hiç bir düş sabaha ermez mi