Aslına Rücu
I. Kalabalık Yalnızlara
Şehir haz sarmalında acıyı duymak yasak
İhtiraslar öğütür nefesleri dibekle
Gölgesini kovalar insan çaresiz tutsak
Celladını yanında taşır yağlı ilmekle
Bu kimsesiz diyarı yalnız başına bekle
Reçetelerde saklı alın yazısı ıslak
Ölüm randevusunu geciktirir melekle
Hayat ince bir çizgi ufuk menziline bak
Gün solarken gurupta kahırlanıp felekle
Bu kimsesiz diyarı yalnız başına bekle
Hasretin dilencisi tüm bakışlardan uzak
Üşüyen gölgeleri sarmalarken etekle
Taşların nefesini ölüme soluyarak
Cebinde karşılıksız biriktirdiğin çekle
Bu kimsesiz diyarı yalnız başına bekle
Gökdelen şehirlerin sinesindeki mızrak
Ayı yalnız karşıla balkonunda çiçekle
Göbek bağı kesilen insana hiçtir toprak
Mesafe keskin bıçak bir elinde ölçekle
Bu kimsesiz diyarı yalnız başına bekle
II.Tenhalaşan Yalnızlara
Alaturka hayatlar yaşanır ağır aksak
Zaman ilk noktasını arıyor kör değnekle
Bir vaveyla koparıp sonsuzluğa bıraksak
Yanında gezdirdiğin sersefil aç köpekle
Bu kimsesiz diyarı yalnız başına bekle
Kızgın kumlar üstünde gezinip yalınayak
Depreşen hislerini saklı hissine ekle
Yıldızları gecenin ortasında kayarak
Derin uykulara dal raksını seyretmekle
Bu kimsesiz diyarı yalnız başına bekle
Tüm ışıklara inat dağda cılız kandil yak
Söndürmesin fitili rüzgarlar üflemekle
Kelimeler dokunsun şiirlere uyarak
Meyvesini verirken mısraların emekle
Bu kimsesiz diyarı yalnız başına bekle
Bir çoban kepeneği güneş yanığı kazak
Çıkınında yevmiye hesabı üç ekmekle
Katık ettiğin tuzu kuzular yalayacak
Mendiline serdiğin tek öğünlük yemekle
Bu kimsesiz diyarı yalnız başına bekle
Buğdaylar başak versin çıksın ambardan orak
Şenlensin eski kiler bir tarafta terekle
Aslına rücû’ eder sonunda ağlayarak
Titreyen ellerinde ince saplı kürekle
Ve ömrünü geçirir nedameti sürmekle
Bu kimsesiz diyarı yalnız başına bekle
İstanbul/2018