Aslında Ben

duygularım arttıkça yazmaya başladım

içimdeki fazlalıkları kelimelere döktüm

sanırım bunu adabına göre yapamadım

benden ayrılacaksın diye çok ürktüm

değer verdiğim insanlar terk edince beni

başka kimsem yokmuş gibi koştum sana

son zamalarda hayliyle çok sevdim seni

hayatta yalnız olmadığımı öğretin bana

ne dediğimii dahi bilmeden yazdım sürekli

belki birisi beni anlar da halimi bilir diye

konuştum seninle her zaman senli benli

aramızda resmi bir mesafe olmasın diye

her insan hayal gücü ile yazamazmış

ben yaşadıkça yazıyorum genellikle

bazıları da kendiliğinden karalarmış

onların da ilham perileri iyi özellikle

Ahmet Ertürk