Asuman (3) Son

Herkes gitti asuman

Söndü bir bir umudun ışıkları

Cıvıl cıvıl bir meydan ortasında

Taştan korkak bir heykelim

Direnişin en kırılgan anında

Kendimi sana akıtmak vardı ya

Ne kadar rahatlarsa o kadar acıyor

Bu yükü dolu gözlerim.

Hep o bildik inilti

İniyor yamaçlarımdan

Çekiyor bulutlar gölgelerini

Hücrelerime ilikli sıkıntı sızıyor damar damar

Uğursuzluğuma yanaşıyor uğultu

Açıyorum hayat penceresini

Deniz olsam bu kadar susardım ...

Sokaklarda küflü tiner kokusu

Her şey gurbet yalakası olmuş

Döşümün tahtasını söke söke

Saklanıyor titreyişlerime sus payı

Bir yetim gülüşü yeşeriyor yanaklarımda

Yer yarılsa sığamam

Ben kaç taneyim asuman .

Bir daha dertleşmek yok

Sormak soruşturmak yüzleşmek yok

Kaldır yüreğimden şu aynasız enkazı

Bakışların demlensin bir daha

Dinsin bu çenesi düşük gözyaşım

Bir darağacı kondu rüyama

Asıyorum dünden kalan ne varsa

Siliyorum duvarımdaki yazıları

Annem kadar acıysa da

Ayaklarım kadar eski ve tanıdık

Sen yine ört üstümü

Kanasın nefesimin kiri

Bir gemi daha var belki o

Umudum bitmeyen hayalim

İyi değilim asuman iyi değilim ...