Ateş İşçileri

umudunu katıp demire

eritirken potada kendini

bedeni sürgün verir yeniden

uzar kolları iki yandan

kor kabuklu iki fidan gibi...

köz sezilir gözlerinde,

bir elinde cennet

bir elinde cehennem taşır,

alışır ölüme yavaş yavaş;

aş kavgasıdır bu

yazgısı ateştir yoldaş!

değişmez maden çağından beri...

başındaki yanardağdan

alnından süzülür kızıl teri,

bu yüzden derisinde derindir

asla silinmez lav çizgileri...

topraktan madene

madenden ateşe

ateşten insana dönüşür

bütün döküm işçileri...

şairler de ateş işçisidir;

söz tutuşturur dilinde

bir ucu irem

bir ucu irindir kalemlerin,

sahtesi değil

Aslı'nın aslıdır yüreklerdeki;

aşk kavgasıdır bu kuzum!

kaderi ayrılıktır âşıkların

değişmez Kerem devrinden beri...

şairler de ateş işçisidir sevdalarında,

kendini yakıp

kendini döker,

bu yüzden şairine benzer şiiri...