Ateş Sönmüyor Yağmurda Bu Gün

ellerimi tuttu GÜNEŞ

o günden beridir ki; yanar avuçlarım

nerede üşüyorsun kahvem?

pamuklarım nerede kara değiyor ?

ellerim toprağa değdi

AMİSOS' ta baharın müjdecisi serçe kuşu

yine de bir ağırlık var üstünde bu şehrin

yalnızım diye haykırıyorum...

burada tutuştu ellerim

burada değdim beni yakan GÜNEŞ' e

sevda derlermiş buna

annem tuttu ellerimi; ''yanma dedi''

''kadın ki ; yakar eritir''dedi,

zehri şerbet diye içirirler oğlum...

yağmur yağrken yıkarmış ruhu

eğer ateşi yağarken söndürmezse.

her yanım har har alev ,

yağan yağmur daha da harlıyor ateşi,

göz yaşlarıma boğul nerdeysen

ben ruhumu arındırıyorum ateşinden

bu tepe den veriyorum ruhumu GÜNEŞ

alevlendiğim yerden...

zümrüt_ü anka'ydı ellerim

tenine değmezse ölürüm ...