Ateşten Gömlekli Çocukların Türküsü

İlkbahar, ateşten gömlek giyen çocukların şarkısıydı,

Sessizliğin camdan sokaklarında yankılanan.

Uçurumun hüznü, çığlıklarla dolan boşluklarda,

Karanlığın sürmeli ışığı, savrulan fırtınanın içinde.

Gölgelerle örülü bir tül, camlara vuran lacivert gök,

Ellerin sessizliğiyle susan bir sel dalgası.

Yokluğun kadife ezgisi, dilimin alevine akarken,

Ay geceye, gün denize bükülüyor.

Ayazın kirpiklerinde kırılan çocuklar,

Gözlerimin bağına küpelediğimden beri,

Yaşam, gülüşümün kuş sesleriyle çiçeklensin.

Siyah kuşları boyayan parmakların saçları,

Omuzlarıma dökülürken, toprağın dizlerini soyan baharla,

Tomurcuğa ses oluyorum.

Soluğumun güllerine karışsın zaman,

Aynalar ölüm rengiyle resimleri ezberlerken,

Çocukların özleminden yağmur doluyor gözlerime.

Ateşten gömlekli bedenlerin kayıp kapılarına,

Mor salkımlar asıyorum, düşe değen ellerimle,

Çocuklara umut olsun diye.