Avare Zaman

Usulca yağan yaz yağmurları,

Adını sayıklayan dönme dolap ustaları.

Başı dönünce karnını ovalayan,

Arı vızıltısına şarkı yapan bir adam.

Nasıl olurda hüzne bulaşır gün,

Daha doğmaya başlarken güneş,

Yüzünü yıkayan bulutlarla sevişiyor

Gün değişiyor,

Sen gidiyorsun...

Kaldırımlarda yalnız çiçekler,

Ahını alıyor bir yosmanın komşular

Oysa o da çocuktu yıllar aldatana kadar.

Sen,

Bana rağmenlere sığınıp

Sundurmada kurutuyorsun dudaklarını

Saçak altı öpüşmelerinin resmini çizerken gökyüzü

Paratonerin şansına tokadını savuruyor tabiat ana

Ne kadar kaçsan da,

Kanında var sarmaşıklı veda.

Hastalıklı sonbahar gibi dökülürken saçların

Ellerinin çizgilerinden anlıyorsun yorgunluğunu;

Yıllar geçiyor da,

Tutamıyorsun guguklu saatinin kuyruğunu...